Luchtopname van het perceel

Het gras bij de Buuren is écht groener

Een beeld zegt meer dan 1.000 woorden. Daarom in deze post alleen maar een paar foto’s waarin we de indeling van het perceel toelichten en laten zien hoe wonen, het houden van dieren, het telen van gewassen en het energie-neutraal inrichten vorm heeft gekregen.


Het grote bosspel voor kleuters en peuters

Wij wandelen graag in het bos, maar het allerliefste wandelen we in de herfst in het bos. Onze kinderen houden ook van het bos. En van de herfst. En van wandelen. Dat laatste alleen vaak maximaal twintig minuten, terwijl papa en mama liever twintig kilometer wandelen. Dus, what to do?

Ik bedacht een bosspel (Bosspel voor peuters en kleuters). Een zelfgemaakt spel bestaand uit een hoop kaartjes met opdrachten. Doe-opdrachten, voelopdrachten, ruikopdrachten, zoekopdrachten en dat allemaal rondom het thema herfst in het bos.

(Overigens hebben we die twintig kilometer niet gered hoor, zelfs niet met spel. Maar een kleine tien kilometer is toch zeker haalbaar met een kleuter, een peuter en een baby in de draagdoek.)

Off-grid boven de poolcircel

Zeven backpacks met eten, kleding en alles wat nodig is om een week te overleven op de Lofoten (Noorwegen). Een aantal net onder de grens van 23 kg van de ruimbagage.

We vinden het een goede jaarlijkse gewoonte om een aantal dagen ‘off grid’ te zijn. Overleven in een omgeving zonder bebouwing, zonder telefoondekking, zonder campings.

Met ca. 350 inwoners per vierkante kilometer is het goed toeven in de Krimpenerwaard. Berkenwoude komt niet boven de 125 en is daarmee dunner bevolkt dan Drenthe en Friesland. Maar het haalt het niet bij de eilandengroep Lofoten in de Noorse Zee. Er wonen minder mensen dan in Krimpen aan den IJssel, maar wel op ruim 1.200 km. Met scherp ingesneden fjorden, verlaten stranden en ongerepte natuur de ideale omgeving voor een hike vakantie.

In deze post tref je een fotoverslag van onze reis naar de Lofoten.

De auto in alle vroegte gedropt op Schiphol bij P6 Valet Parking.
De reis naar de Lofoten gaat over drie vluchten (A’dam – Kopenhagen – Oslo – Bodø), en een vier uur durende overtocht naar Moskenes.
We lopen ’s avonds laat naar het huis in Reine, dat we o.a. gebruiken voor de eerste en laatste nacht.
De volgende ochtend lopen we naar Munkebu. Het is droog, maar instabiel weer. De aarde is verzadigd met water van het vele (smelt)water en de regen.
De sfeer zit er lekker in.
Eten: dagelijks worden er duizenden calorieën aan noten, gedroogd fruit, noors brood en eigengemaakte beef jerky gegeten. Tip: in de droogoven gedroogde sukade is onovertroffen lekker vlees om mee te nemen.
De laatste resten sneeuw. En tevens het moment dat we met de hoofd in de wolken gaan.
Het zoeken naar een goede plek voor de tipi is altijd weer een uitdaging. Lijnen uitzetten en hopen dat je niet met je rug op een kei ligt, of met je hoofd lager dan je voeten.
Tentdoek vastzetten en dan..
Het resultaat. Met uitzicht op een van de vele bergmeren.
Alhoewel de zon niet ondergaat in dit jaargetijde op de Lofoten (het is 24 uur per dag echt licht), koelt het wel af. De leefruimte is beperkt, maar het is altijd vette lol met elkaar.
De volgende ochtend startte redelijk goed. De tipi staat op een van de mooiste plekken waar we ooit wildgekampeerd hebben. Het plan was om door te trekken naar de top van de Hermannsdalstinden maar de regenbuien kwamen in rap tempo aanwaaien.
De volgende dag was het begin van een regenbui die meer dan 80 uur aanhield. De trail was glad, nat en steil!
Bij gebrek aan comfortabele stoelen improviseren we zitplekken.
De langste dag brengen we door op en rond het Bunes strand. De zon houdt zich schuil achter de wolken dus het ‘midzomernachtsgevoel’ was ver te zoeken.
Mooie stoere dochters. Aan het begin van de lange trail van Kjerkefjorden naar Kvalvika.
Vrijdag, de tocht van Kjerkefjorden naar Kvalvika. Een lange tocht, die we die dag niet zouden afronden. Kilometers lopen door moeras, over rotsblokken en off-trail trajecten.
Elke stap zakte je minstens enkeldiep weg. En degene die voorop liep, met regelmaat kniediep! Aan het einde van de dag komen we nog drie hikers tegen; ze waren al 9 uur onderweg, vanaf ons beoogde eindpunt voor die dag..
Na 8 uur waren we net over de helft. Op ongeveer het enige droge plekje van de afgelopen 10 kilometer zetten we de tipi op. Passen en meten. De twee stenen (Klaas en Henk) zijn deze nacht te gast in de tent. We schikken nog wel wat ruimte in.
De volgende dag lopen we naar Kvalvika. Nadat we onze zeiknatte bergschoenen hebben uitgedaan, wil niemand meer naar buiten.
De laatste wandeling; omdat we een dag zijn uitgelopen, besluiten we door te lopen naar Ramberg. De wandeling is grotendeels langs een (on)verharde weg maar na dagen ploegen door een taai landschap, vinden we het wel best.
Eindpunt Ramberg. Marthin, de eigenaar van het huisje haalt ons in twee shifts op en rijdt ons terug naar Reine.
Trots op het gezin dat zo gek is om mee te lopen door weer en wind, met zware bepakking en zonder enig comfort!
Amos en manasse plukken bloemen

Een kindvriendelijke vakantie in de Morvan

Het regionaal natuurpark Le Morvan ligt in het prachtige Franse Bourgondië. Nu doet de Morvan nou niet bepaald direct denken aan waar je het Bourgondische mee associeert, ik namelijk met volle marktjes, goede wijn en wijngaarden, lekker eten en de oude Romeinse cultuur. Toch is het een prachtig groen gebied, verlaten en verstild, om met kinderen twee weken door te brengen in mei. Juist in de tijd staan alle bloemen en bossen in volle bloei in dit heuvelachtige landschap met zijn vele meren.

 

Voor je verder gaat lezen, wil ik eerst de term kindvriendelijk definiëren. Dat betekent namelijk niet: begaan met een buggy, georganiseerd vermaak en andere mensen of kinderen. Dat betekent: goed te doen (dus niet levensgevaarlijk) met een kind van 2 en 4 jaar die gewend zijn te wandelen, regelmatig een stuk in de draagzak zitten en een tas vol met eten om de hele dag door te komen en uitgebreid te lunchen.

Amos en manasse plukken bloemen

 

Hieronder vindt je onze topavonturen in de Morvan. De wandelingen die je hieronder vindt, zijn tussen de 500 meter en de 12 kilometer. Een aantal activiteiten zijn betaald, dit staat erbij vermeldt.

 

Wandeling naar de Dolmen Chevresse

Een prachtige wandeling door het bos Breuil Chenue naar granieten blokken op bijna 600 meter. Hoewel het doet denken aan een hunebed is het een natuurlijke formatie, waarschijnlijk het gevolg van erosie. Een prima plek voor de picknick op de legendarische stenen, ernaast of eronder in het grotje.

Waterval van Gouloux

Vanaf de parkeerplaats is het een kleine stap naar de watervallen.  Een enigszins bescheiden waterval met zijn 10 meter. Bij de waterval vindt je, helaas in het Frans, een korte beschrijving met foto van de watermolen en de oliemolen die er vroeger hebben gestaan en waar enkel nog de restanten van terug te vinden zijn. Als je doorloopt en het water volgt kom je bij een oude brug en direct daarachter ligt de parkeerplaats alweer.

Een rondje rond het meer van Griottier Blanc

Hoewel de Morvan echt verlaten is, waren hier zowaar drie vissers te vinden. Het deel van het meer is een ornithologisch reservaat en het herbergt blijkbaar prachtige vissen en een arsenaal een insecten, waterplanten en bijzondere beestjes.

 

Ontdekkingspad in de bossen van Anost

Bij het uitstappen worden we begroet, achter een hoog hek weliswaar, door een groep vrolijke zwijntjes. Het toeval doet ook nog eens dat de eigenaars komen voederen, een waar feest voor de kinderen die mogen helpen. We hebben een wandeling rondom de grote, afgesloten terrein gemaakt van de zwijntjes. Een genot voor de kinderen, want om de vijf meter was een meikever te vinden.

Een kleine klim naar Rocher de la Pérouse

Door het bos is het een klein stukje klimmen naar Rocher de la Pérouse, gelegen in de gemeenschap Quarré-les-Tombes, een uitzichtspunt waarmee je het zo typische Morvan kan overzien. We hebben er een kleine wandeling aan vastgeplakt en daarna heerlijk gepicknickt aan de Cure.

 

Een wandeling rondom la Roche Percée

In het kleine Pierre-Perthuis vind je een mooi natuurlijk element la Roche Percée. Zoals er veel natuurlijke granieten gesteenten te vinden zijn in de Morvan. Het is even zoeken hoe je er nou komt, maar uiteindelijk vinden we een onzichtbaar paadje, klimmen een hek over en kunnen we onder het gesteente doorlopen. Daarna doen we een kleine wandeling door een weide met heel veel poep, schapenpoep was onze inschatting. Helaas stonden de schapen er op het moment niet.

 

Sentier découverte de Montour

Het ontdekkingspad start met een mooi aangelegd houten vlonder door het veenweidegebied en moeras heen. Om de paar honderd meter vinden we informatieve (franstalige) borden met plaatjes van de flora en fauna. Hoe verder we lopen, hoe slechter het houten pad wordt en uiteindelijk verdwijnt dat zelfs. Onderweg vinden we prachtig gekleurde bloemen en her en der wat bizons. De eerlijkheid gebiedt mij hierbij te vermelden dat wij helaas het hele pad niet hebben kunnen aflopen, vanwege kinderen die het zat waren en bekkenklachten. Maar aan de prachtige natuur heeft het zeker niet gelegen.

Ontdekkingspad op het domaine des Grands Près

De wandeling start met een kleine kilometer rolstoelvriendelijk aangelegd pad door een wat moerassig uitziend terrein. Riet, kikkers, stroompjes water en bloemen weelderig aanwezig rondom ons. Het mooi aangelegde pad mondt uit bij een groot terrein waar de paarden vertoeven van de nabijgelegen paardenboerderij. We volgen het pad en komen uit langs een prachtig stuk langs het meer van Saint-Agnan. We maken het rondje af met een picknick en een vuurtje bij het kleine strandje nabij de parkeerplaats.

 

Een avontuur op het la Maison Du Parc in St Brisson

We parkeren bij het Maison du Parc, gelegen naast het meer van Taureau. Bij het uitstappen ontdekken de kinderen ezeltjes en hertjes in een wei. Nadat de dieren zijn gevoerd met paardenbloem en gras volgen we een uitdagend ontdekkingspad met uitkijkposten, informatieve borden en prachtige natuurfoto’s van het gebied. Als kers op de taart vinden we een oud ras bizons, een bloeiende roze boom en een grote vijver met daarin kreeftjes. Bij de gebouwen waar je uitkomt op het eind, vind je een bistrot met een schap lokale producten, maar ook een museum, een kleine speeltuin, een visvijver en een natuurlijk waterzuiveringssysteem (een genot voor mijn man). Naar deze plaats zijn we vanwege haar kindvriendelijkheid nog een keertje geweest.

Het ravijn en de watervallen van Narvau

Net onder en buiten Lormes vindt je een parkeerplaats waarvandaan je een kleine, maar o zo mooie wandeling kunt maken in een stukje natuur vol vochtige, groene bossen en mossen, oeverplanten, rotsen en de stromende zich opvolgende watervallen van de rivier de Auxois. Hoewel ravijn een wellicht iets te spectaculair woord is voor wat je vindt, is de uitgesleten rivier en zijn de steile rotswanden een waar genot voor alle zintuigen. Overal vind je prachtige paarse en blauwe hyacinten die het groen versterken.

 

De meren van de Morvan

Er zijn zes grote meren in de Morvan te vinden die allemaal uniek zijn en de moeite waard om te bezoeken. Noemenswaardig is dat je op Lac de Settons waterfietsen kunt huren. Langs de randen van de meren, met name in de buurt van campings, vinden we heerlijke speeltuinen. Behalve de meren vinden wij vooral de kleinere stroompjes een genot, takken in het water gooien, pootje baden en dammen maken. Zelfs dat kan allemaal in mei op de zonnigere dagen.

 

Vezelay en Avallon

Wij zijn niet zulke stadsbezoekers, maar toch voor de mensen die dat wel zijn: Vezelay en Avallon zijn de moeite waard. Met name Vezelay heeft een prachtige basiliek met een aangelegen park met uitzicht over het hele gebied. In de stadjes bevinden zich historische gebouwen, oude vestingswerken en musea. Stel je er niet teveel bij voor, een stad als Vezelay heeft maar 1/3 van de inwoners van Berkenwoude (en ik weet zeker dat je moet googlen voor de cijfers, dus daarom: Vezelay heeft er 507 en Berkenwoude 1635).

Abdij Saint-Marie de la Pierre-qui-Vire

De adbij ligt in de gemeenschap van Saint-Léger-Vauban aan de oever van de Trinquelin. Een abdij gesticht in 1850 door Jean-Baptise Muard, die zijn naam te danken heeft (Pierre-qui-vire) aan een wankelende steen (die nu wel is bevestigd, want er staat een groot Maria beeld op) die bewoog door er tegenaan te duwen. De abdij is niet toegankelijk. Monikken ontvangen er bezoekers voor een spirituele of religieuze retraite. De kerk is wel toegankelijk, evenals een expositie over het kloosterleven en een  winkeltje met kaarsjes, kazen, keramiek en religieuze boeken. In het beboste gebied rondom de abdij hebben we een wandeling gemaakt.

 

Château de Bazoches

Een betaalbare binnenactiviteit, een tour door het kasteel van Bazoches. Je krijgt een grote Nederlandse toelichting met de geschiedenis en informatie bij veel voorwerpen en van de diverse salons. Voor de kinderen is er een speurtocht met afbeeldingen en voorwerpen die ze moeten vinden in de diverse salons.  Het kasteel is in privé-bezit van de nakomelingen van de ooit zo geroemde militair ontwerper en eigenaar van het kasteel, Sébastien Le Prestre de Vauban in 1675. Voor die tijd, vanaf 1180, heeft het kasteel diverse eigenaren gehad. Het kasteel geeft een impressie van het weelderig leven zo’n 400 jaar geleden.

 

De grotten van Arcy-sur-Cure

In de mysterieuze grotten, waar je geen foto’s mag maken, krijg je een zeer uitgebreide rondleiding van een gids die zowel Frans als Engels spreekt. Voor een beschaafd prijsje. Een prachtig grottenstelsel met indrukwekkende, goedbewaarde prehistorische tekeningen van vooral heel veel mammoets. Een genot voor de kinderen, in combinatie met toch wel een beetje spanning vanwege als die druipstenen en de donkertes. Goed om te weten is dat als je buitenlangs verder loopt, je ook in de’openbare’ grotten prachtige historische tekeningen tegenkomt. Geen ervaring, maar wel advies wat ik niet ongenoemd wil laten.

 

Cardoland

Een heerlijk kleinschalig, toch wel wat ongewoon, familiepark met handgemaakte dino’s in Chamoux. Leuk is om te zien hoe een ambitieuze familie dit park vanuit passie en liefde heeft aangelegd en het zo nog steeds kan bestaan. Voor hen was dit gewoon een fantastische dinodag met als hoogtepunt dinobotjes zoeken in de zandpbak en een te spannende grot met lichten, dinogebrul en ietswa knullige grottekeningen. O, en niet te vergeten: een heerlijk franstalig knullig toneelstukje. Met 1,5 uur ben je wel door het betaalde attractiepark heen. Gewapend met een grote dino-pen, die in de auto al kapot was, zijn we voldaan weer op weg gegaan naar ons vakantiehuis.

 

Parcours Sportive

Net onder Avallon en dankzij onze supergedetailleerde wandelkaarten van IGN vonden we een arcours sportive net onder Avallon. Verscholen in een bos startte het parcours met een soort fitness-speeltuin. Ingewikkelde apparatuur waarmee je blijkbaar goed je spieren kan trainen, maar waar je ook heel leuk mee kunt spelen en ronddraaien. Rondwandelend kwamen we nog een kinderspeeltuin tegen en kleine toestelletjes om oefeningen op te doen. De kinderen hebben zich prima balancerend vermaakt en voldoende beweging gehad (niet dat ze daar nou een tekort aan hadden).

En verder..

Er zijn nog prachtige wandelingen te maken door het rotsachtige Uchon, het oude romeinse Bribracte en romeinse museoparc Alesia, de historische les fontaines salées in Saint-Pere of gewoon ordinair spelen in de Pirates Corsaires (a la een soort ballorig). Helaas hadden we twee kleine kinderen, maar twee weken en een zwangere dame in ons midden. Dus aan deze activiteiten zijn we niet toegekomen. Wellicht ooit…

Industriekip of huiskip: het kip en ei verhaal

Het kip en ei verhaal… Het ei is een van de wereldwonderen in de keuken – en in de natuur. Zijn simpele, evenwichtige vorm herbergt een prachtige transformatie: van een nietszeggende zak voedingsstoffen naar een levend dier. Het ei heeft een grote rol gespeeld in de mythologie en stond symbool voor de raadselachtige herkomst van het leven. Eieren vandaag de dag wekken deze gevoelens in het allerminst op. Het ei is van wonder getransformeerd tot een industrieproduct. Een industrieproduct dat zo vertrouwd is geworden, dat het onzichtbaar lijkt geworden.

 

Van boerderijbeest naar industriebeest

Het kippenei stamt af van de Gallus Gallus (de kip-zelf). Het vertrouwde beest op het boerenerf is niet de werkelijke oorsprong van de kip. De kip was een wild exotisch beest in de oerwouden. De verre voorouders waren tropische vogels die zich hadden gevestigd in India en Zuidoost Azië. Hedendaags is de vertrouweling ook niet meer op het boerenerf te vinden. Het boerenbedrijf verloor haar vertrouwelingen aan de pluimvee-industrie. De schaalvoordelen kwamen opzetten. Dan heb ik het niet over de betere kwaliteit schalen van de eieren, maar in de zin van op grote schaal produceren. In een korte tijd worden er massale hoeveelheden eieren geproduceerd. Een verzorger is genoeg voor 100.000 dieren en 1 kilo eieren wordt tegenwoordig geproduceerd van minder dan 3 kilo voer.

Industrie kippen

De kaalgeplukte legkip

Een normale legkip komt uit een broedmachine, eet voedsel dat grotendeels uit een laboratorium komt en leeft op roosters en legt een jaar lang eieren in een verlichte ruimte – gemiddeld 250-290 eieren producerend! -.

De meeste vogels leggen een vast aantal eieren per keer, ongeacht wat ermee gebeurd. De kip is een ander geval. Een kip is een onbepaalde legvogel. Dit beestje gaat door met leggen tot een bepaald aantal eieren in het nest ligt. Als een ei door een roofdier wordt weggenomen, dan legt de kip een ander ei om het te vervangen. Daar kan ze eindeloos mee door gaan, totdat het haar miezerige bestaan het leven geeft. De kip wordt zodanig kaalgeplukt door roofdieren (de mens), dat de kip geen ‘levend wezen meer is, maar slechts een element in een industrieel proces dat eieren voortbrengt’.

 

Industrialisering, de nachtmerrie van het ei

Het industriële tijdperk was gunstig voor de kwaliteit van de eieren betreft het transport. Eieren worden direct na de leg koel bewaard en met snelle en koele vrachtwagens verplaatst naar de supermarkten. Alleen de industrialisering heeft ook nadelen meegebracht voor de smaak van het ei. De dooier is een schatkamer vol brandstof die de kip uit zaadjes en blaadjes heeft gehaald. Tegenwoordig wordt deze schatkamer opgebouwd met soja en vismeel die de kwaliteit van het ei doen aantasten.

 

Industrialisatie, de nachtmerrie van elke kip

Het ei is een nietzeggende zak voedingsstoffen, maar de kip is een wel ietszeggend levend diertje. De kip kan kakelen, maar heeft geen stem. Daar heeft de mens gretig gebruik van gemaakt. De afstammelingen van de Gallus Gallus zijn geworden tot biologische machines die nooit het zonlicht zien, nooit in het stof scharrelen en niet meer dan vijf centimeter bewegingsvrijheid hebben.

Daarom kwam de scharrelei opzetten. Kleinschaligere bedrijven waar kippen ‘vrije uitloop’ hebben en ‘biologisch voer’. Deze termen zijn vaak misleidend. Een ‘scharrelkip’ heeft net paar centimeter ruimte meer. De praktijk van de industrialisatie lijkt zich voort te zetten, maar dan in een mooi ander jasje.

 

De legkip terug naar de ‘huiskip’

Het jasje van misleiding is bedrieglijk. Wanneer koop je eerlijke eieren? Een lastig te beantwoorden vraag. De voedingsindustrie laat ons graag met de minste kosten en met omslachtige communicatie weten dat zij het hartstikke goed doen. Wij laten graag zien dat wij met iets meer kosten en transparante communicatie het wél hartstikke goed doen.

Wij hebben de industriekip teruggebracht naar het boerderijkipje. Op het erf lopen er zo’n twintigtal kippen rond. In tegenstelling tot de legkip geven wij onze huisdieren geen soja of vismeel, maar kwalitatief hoge kippenvoer en restanten van ons voedsel (kippen zijn namelijk alleseters). De kippen hebben veel bewegingsruimte en hebben zowel een binnen- als buitenhok. Onze kipjes leren de zon wel kennen en kunnen op hun eieren broeden. Zo nu en dan hebben we opeens een geel donzig kuikentje erbij. Om de kippen te behoeden voor doodbroeden, halen we eens in de twee dagen de eieren op.

We geven onze kippen misschien geen naam, vertroetelen de beestjes niet – daar zitten ze waarschijnlijk niet eens op te wachten -, maar gunnen ze graag een gewoon kippenleven. Oké en vooruit, wij kunnen genieten van heerlijke eieren. Geproduceerd door eerlijke kippen met écht voer. Dat proef je!

 

 

 

Bewaren

Natuurlijk middel tegen rupsen

Hups weg met die rups

Vlinders zijn mooie beestjes en zorgen voor een lieflijk karakter in elke tuin. Dat leuke gefladder om jouw plantjes heen, dat kan toch geen kwaad? Dat dachten wij dus ook. Onze mooie bessentuin veranderde ook in een mooie vlindertuin. Hartstikke schattig die vlindertjes. Niet wetend dat onze fladderige bessentuin uiteindelijk zou leiden tot een rupsenparadijs…

Er was eens een rups.. en deze rups werd geen vlinder

Het was nog geen week later en niet alleen de vlinders waren verdwenen, maar ook de helft van onze bessentuin leek te zijn weggevlogen. Nee, het waren niet de vlinders die zich tegoed deden aan onze plantjes, het was het nageslacht van de vlinders, een legioen aan groene en zwartgele rupsen die zich tegoed deden aan onze net geplante struikjes. Dat was blijkbaar hun teken van dankbaarheid voor onze gastvrijheid.

In de keuken maakten we een heerlijk maal voor ze gereed, bestaande uit groene zeep, knoflook, ui, water en peper. We serveerden het voedsel (correctie: galgenmaal) niet netjes op een bord, maar deden het knoflookgoedje in een spray. Heerlijk met dit warme weer: een verfrissende knoflookdouche. Wat bleek… Het was inderdaad zeer verfrissend. Voor de planten wel te verstaan.

De volgende dag gingen we nog eens een bezoek brengen aan het rupsenvolk, wat ondertussen gehalveerd was. Bewapend met het natuurlijk middel tegen rupsen en een mondkapje voor de mond om de overweldigende knoflooklucht te overleven, gingen we opnieuw in de aanval.

natuurlijk middel tegen rupsen
Het natuurlijk middel tegen rupsen op de plant

Een week daarop volgen we hetzelfde ritueeltje. We zagen nog een paar rupsjes die de eerste twee aanvallen blijkbaar hadden overleefd. Echte die-hards. Maar driemaal is scheepsrecht. Opnieuw kwamen we volledig gepantserd met ons wapenarsenaal aanzetten. Klaar voor de genadeslag.

 

Het recept van een natuurlijk middel tegen rupsen

Rupsen bestrijden doen we met natuurlijke milieuvriendelijke bestrijdingsmiddelen tegen rupsen. We maakten ons eigen gif bestaande uit de volgende ingrediënten:

  • liter water
  • 7 tenen knoflook (in stukjes)
  • 2 kleine uien (in stukken)
  • 1 theelepel cayennepeper
  • 1 eetlepel groene zeep

Deze ingrediënten mixen we door elkaar en laten we paar dagen even in een fles trekken. Vervolgens zeven we het water, zodat er geen kleine stukjes in de buis van de spray blijven hangen. Daarna spuiten we om de paar dagen de plantjes onder, net zolang tot er geen rups meer te zien is. Na een week herhalen we hetzelfde riedeltje, zodat de eitjes geen schijn van kans maken.

Hoe werkt het natuurlijk middel tegen rupsen?

Het natuurlijke middel tegen rupsen werkt ontzettend effectief. De groene zeep en de olie uit de knoflook houden de ingrediënten aan de blaadjes vast. Het natuurlijke middel tegen rupsen maakt de blaadjes oneetbaar en het doet de eitjes en rupsen verstikken.

Voorkomen is beter dan genezen

Het is uiteraard beter om de rupsjes te voorkomen. Gebruik daarom afleiders voor de vlinders. Zo is de Oost-Indische kers in de tuin een super afleider. Behalve dat de bloemen en het jonge blad eetbaar zijn (het smaakt een beetje pittig; net als radijs) gebruiken vlinders die ook. Hierdoor is er een grotere kans dat de Koolwitjes je met rust laten. Daarnaast is het verstandig om netten over de planten te plaatsen. Dit staat niet mooi, maar afgevreten planten al helemaal niet. De netten voorkomen dat de Koolwitjes een leger aan vreters achterlaten.

 

Bewaren