Off-grid boven de poolcircel

Zeven backpacks met eten, kleding en alles wat nodig is om een week te overleven op de Lofoten (Noorwegen). Een aantal net onder de grens van 23 kg van de ruimbagage.

We vinden het een goede jaarlijkse gewoonte om een aantal dagen ‘off grid’ te zijn. Overleven in een omgeving zonder bebouwing, zonder telefoondekking, zonder campings.

Met ca. 350 inwoners per vierkante kilometer is het goed toeven in de Krimpenerwaard. Berkenwoude komt niet boven de 125 en is daarmee dunner bevolkt dan Drenthe en Friesland. Maar het haalt het niet bij de eilandengroep Lofoten in de Noorse Zee. Er wonen minder mensen dan in Krimpen aan den IJssel, maar wel op ruim 1.200 km. Met scherp ingesneden fjorden, verlaten stranden en ongerepte natuur de ideale omgeving voor een hike vakantie.

In deze post tref je een fotoverslag van onze reis naar de Lofoten.

De auto in alle vroegte gedropt op Schiphol bij P6 Valet Parking.
De reis naar de Lofoten gaat over drie vluchten (A’dam – Kopenhagen – Oslo – Bodø), en een vier uur durende overtocht naar Moskenes.
We lopen ’s avonds laat naar het huis in Reine, dat we o.a. gebruiken voor de eerste en laatste nacht.
De volgende ochtend lopen we naar Munkebu. Het is droog, maar instabiel weer. De aarde is verzadigd met water van het vele (smelt)water en de regen.
De sfeer zit er lekker in.
Eten: dagelijks worden er duizenden calorieën aan noten, gedroogd fruit, noors brood en eigengemaakte beef jerky gegeten. Tip: in de droogoven gedroogde sukade is onovertroffen lekker vlees om mee te nemen.
De laatste resten sneeuw. En tevens het moment dat we met de hoofd in de wolken gaan.
Het zoeken naar een goede plek voor de tipi is altijd weer een uitdaging. Lijnen uitzetten en hopen dat je niet met je rug op een kei ligt, of met je hoofd lager dan je voeten.
Tentdoek vastzetten en dan..
Het resultaat. Met uitzicht op een van de vele bergmeren.
Alhoewel de zon niet ondergaat in dit jaargetijde op de Lofoten (het is 24 uur per dag echt licht), koelt het wel af. De leefruimte is beperkt, maar het is altijd vette lol met elkaar.
De volgende ochtend startte redelijk goed. De tipi staat op een van de mooiste plekken waar we ooit wildgekampeerd hebben. Het plan was om door te trekken naar de top van de Hermannsdalstinden maar de regenbuien kwamen in rap tempo aanwaaien.
De volgende dag was het begin van een regenbui die meer dan 80 uur aanhield. De trail was glad, nat en steil!
Bij gebrek aan comfortabele stoelen improviseren we zitplekken.
De langste dag brengen we door op en rond het Bunes strand. De zon houdt zich schuil achter de wolken dus het ‘midzomernachtsgevoel’ was ver te zoeken.
Mooie stoere dochters. Aan het begin van de lange trail van Kjerkefjorden naar Kvalvika.
Vrijdag, de tocht van Kjerkefjorden naar Kvalvika. Een lange tocht, die we die dag niet zouden afronden. Kilometers lopen door moeras, over rotsblokken en off-trail trajecten.
Elke stap zakte je minstens enkeldiep weg. En degene die voorop liep, met regelmaat kniediep! Aan het einde van de dag komen we nog drie hikers tegen; ze waren al 9 uur onderweg, vanaf ons beoogde eindpunt voor die dag..
Na 8 uur waren we net over de helft. Op ongeveer het enige droge plekje van de afgelopen 10 kilometer zetten we de tipi op. Passen en meten. De twee stenen (Klaas en Henk) zijn deze nacht te gast in de tent. We schikken nog wel wat ruimte in.
De volgende dag lopen we naar Kvalvika. Nadat we onze zeiknatte bergschoenen hebben uitgedaan, wil niemand meer naar buiten.
De laatste wandeling; omdat we een dag zijn uitgelopen, besluiten we door te lopen naar Ramberg. De wandeling is grotendeels langs een (on)verharde weg maar na dagen ploegen door een taai landschap, vinden we het wel best.
Eindpunt Ramberg. Marthin, de eigenaar van het huisje haalt ons in twee shifts op en rijdt ons terug naar Reine.
Trots op het gezin dat zo gek is om mee te lopen door weer en wind, met zware bepakking en zonder enig comfort!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.