Misleidend etiket, oorsprongsmarkering

Land van herkomst, niet de oorsprong

Ik was goed bezig met het consumeren van lokale producten middels de oorsprongsmarkering. Producten keek ik na op land van herkomst. Hoe dichterbij, hoe beter. Minder voedselkilometers, schoner milieu en verser voedsel! Althans, dat dacht ik… Ik kwam erachter dat het weer een nieuw wapen was van voedselproducenten om hun producten mooier af te schilderen. Het land van herkomst? Niet de oorsprong.

De paradoxale tegenstelling

Klinkt als een discrepantie op zich. Tomaten uit Spanje komen toch echt uit Spanje? Abrikozen uit Frankrijk komen toch ook bij die Fransen vandaan? Het staat op het etiket en het etiket is heilig. Toch? Niet wat voeding betreft. Het land van herkomst zegt niet veel over het desbetreffende product. Jouw heerlijke Limburgse asperge soep komt linea recta uit Frankrijk. Die heerlijke Hollandse snoeptomaatjes elke dag op je boterham met oude kaas? Komt gewoon uit Spanje. Ik vroeg me verward af hoe dit kon.

Ik ging op onderzoek uit en onthulde een nieuwe leugen van de producteisen: de oorsprongsmarkering. Deze markering op het etiket moet verwijzen naar het land waar het product geheel en al is vervaardigd of naar het land waar het product een laatste ingrijpende bewerking heeft ondergaan (RVO). De misleiding zit in het gedeelte: het land waar het product een laatste ingrijpende bewerking heeft ondergaan. Misleidend etiket

Mijn heerlijke Nederlandse kip kwam uit Polen. Aangezien de laatste bewerking van de Poolse kip had plaatsgevonden in Nederland, werd mijn Poolse kip omgedoopt tot een Nederlandse kip.

De Portugese Chinees

Om deze situatie te verduidelijken haal ik er graag een volstrekt ander extreem voorbeeld bij om deze frappante situatie op te helderen. Een geboren en getogen Portugees doet zaken in China en reist om de zoveel tijd heen en weer. Oppassen geblazen natuurlijk. Er hangt een fikse boete boven het hoofd, wanneer je als – niet Chinees zijnde – over de 6 maanden in China zit, ongeacht de reden. De Portugees gaat per ongeluk over het limiet heen, krijgt een fikse boete en dat niet alleen… Het Portugese paspoort is ingetrokken en hij krijgt er een Chinees paspoort voor terug. De Portugees is Chinees. Zijn cultuur met de bijbehorende geschreven en ongeschreven regels zijn door en door Portugees. Het enige Chinesige wat hij bezit is het paspoort.

Een Poolse kip maak je niet Nederlands door in Nederland de kip te bewerken met antibiotica en Portugese snoeptomaatjes maak je niet Hollands door ze in Nederland te verpakken.

De nuancering van de markering

Ondanks deze ogenschijnlijke zeer vreemde situatie lijkt het me goed om enige nuance aan te brengen. Het feit dat het ‘land van herkomst’ wordt vermeld is al een goede vooruitgang. Het is goed dat de laatste bewerkingsplaats wordt vermeld. Alleen het werkelijke land van herkomst ontbreekt… De weg naar transparantie is al geopend, alleen het lijkt nog niet echt het rechte pad te zijn.

De (v) oorsprongsmarkering

Het plan voor herkomstetikettering voor alle typen producten lijkt gesneuveld en voedselproducenten kunnen hun bewerkte producten nog steeds verantwoorder en mooier voordoen dan dat ze daadwerkelijk zijn middels de voorsprongsmarkering. Dat vind ik misleidend. Helaas niet volgens de Reclame Code Commissie (22 juli 2011, dossiernr. 2011/00544 Honig). Ook al komen toevoegingen in een product uit de hele wereld, reclame maken met ‘lokale’ herkomst is volkomen legaal.

Wat ik nu doe tegen deze misleiding? Niet bij de pakken neerzitten in ieder geval, uit welk land deze pakken ook mogen komen. Vlees? Dat halen we tegenwoordig bij de boer om de hoek. Groenten en fruit? In dit kleine dorpje staan er met grote regelmaat kraampjes met voedingswaren uit eigen tuin. Kaas en melk? Uiteraard, dat halen we bij de boer. Eieren? Wij hebben onze lieve eigen kipjes. Zo weet ik zeker dat het land van herkomst echt Nederland is!

Lees hier meer over onze keus voor kippen

Bewaren

Bewaren

Off-grid boven de poolcircel

Zeven backpacks met eten, kleding en alles wat nodig is om een week te overleven op de Lofoten (Noorwegen). Een aantal net onder de grens van 23 kg van de ruimbagage.

We vinden het een goede jaarlijkse gewoonte om een aantal dagen ‘off grid’ te zijn. Overleven in een omgeving zonder bebouwing, zonder telefoondekking, zonder campings.

Met ca. 350 inwoners per vierkante kilometer is het goed toeven in de Krimpenerwaard. Berkenwoude komt niet boven de 125 en is daarmee dunner bevolkt dan Drenthe en Friesland. Maar het haalt het niet bij de eilandengroep Lofoten in de Noorse Zee. Er wonen minder mensen dan in Krimpen aan den IJssel, maar wel op ruim 1.200 km. Met scherp ingesneden fjorden, verlaten stranden en ongerepte natuur de ideale omgeving voor een hike vakantie.

In deze post tref je een fotoverslag van onze reis naar de Lofoten.

De auto in alle vroegte gedropt op Schiphol bij P6 Valet Parking.
De reis naar de Lofoten gaat over drie vluchten (A’dam – Kopenhagen – Oslo – Bodø), en een vier uur durende overtocht naar Moskenes.
We lopen ’s avonds laat naar het huis in Reine, dat we o.a. gebruiken voor de eerste en laatste nacht.
De volgende ochtend lopen we naar Munkebu. Het is droog, maar instabiel weer. De aarde is verzadigd met water van het vele (smelt)water en de regen.
De sfeer zit er lekker in.
Eten: dagelijks worden er duizenden calorieën aan noten, gedroogd fruit, noors brood en eigengemaakte beef jerky gegeten. Tip: in de droogoven gedroogde sukade is onovertroffen lekker vlees om mee te nemen.
De laatste resten sneeuw. En tevens het moment dat we met de hoofd in de wolken gaan.
Het zoeken naar een goede plek voor de tipi is altijd weer een uitdaging. Lijnen uitzetten en hopen dat je niet met je rug op een kei ligt, of met je hoofd lager dan je voeten.
Tentdoek vastzetten en dan..
Het resultaat. Met uitzicht op een van de vele bergmeren.
Alhoewel de zon niet ondergaat in dit jaargetijde op de Lofoten (het is 24 uur per dag echt licht), koelt het wel af. De leefruimte is beperkt, maar het is altijd vette lol met elkaar.
De volgende ochtend startte redelijk goed. De tipi staat op een van de mooiste plekken waar we ooit wildgekampeerd hebben. Het plan was om door te trekken naar de top van de Hermannsdalstinden maar de regenbuien kwamen in rap tempo aanwaaien.
De volgende dag was het begin van een regenbui die meer dan 80 uur aanhield. De trail was glad, nat en steil!
Bij gebrek aan comfortabele stoelen improviseren we zitplekken.
De langste dag brengen we door op en rond het Bunes strand. De zon houdt zich schuil achter de wolken dus het ‘midzomernachtsgevoel’ was ver te zoeken.
Mooie stoere dochters. Aan het begin van de lange trail van Kjerkefjorden naar Kvalvika.
Vrijdag, de tocht van Kjerkefjorden naar Kvalvika. Een lange tocht, die we die dag niet zouden afronden. Kilometers lopen door moeras, over rotsblokken en off-trail trajecten.
Elke stap zakte je minstens enkeldiep weg. En degene die voorop liep, met regelmaat kniediep! Aan het einde van de dag komen we nog drie hikers tegen; ze waren al 9 uur onderweg, vanaf ons beoogde eindpunt voor die dag..
Na 8 uur waren we net over de helft. Op ongeveer het enige droge plekje van de afgelopen 10 kilometer zetten we de tipi op. Passen en meten. De twee stenen (Klaas en Henk) zijn deze nacht te gast in de tent. We schikken nog wel wat ruimte in.
De volgende dag lopen we naar Kvalvika. Nadat we onze zeiknatte bergschoenen hebben uitgedaan, wil niemand meer naar buiten.
De laatste wandeling; omdat we een dag zijn uitgelopen, besluiten we door te lopen naar Ramberg. De wandeling is grotendeels langs een (on)verharde weg maar na dagen ploegen door een taai landschap, vinden we het wel best.
Eindpunt Ramberg. Marthin, de eigenaar van het huisje haalt ons in twee shifts op en rijdt ons terug naar Reine.
Trots op het gezin dat zo gek is om mee te lopen door weer en wind, met zware bepakking en zonder enig comfort!